jueves, 12 de febrero de 2015

Epistula I

EPISTVLA ÆMILIO SATVRNINO

E carcere, in quō deieciebar quando acris itineribus exibaris, anhelo suspiria ægra quapropter dolenter est recorder quique dies in tui oris præsentiā. Aliquotiens quaque imago de illis diebus, in quibus tecum noctibus, in unō ore, feliciter consentiēbantur maria procelossa nubesque alicubi sub Apollinis curru, felix est; sed hodie illa maria, sine tibi præsentiā, ægrebantur. Oh Æmilii! Quisnam nunc cordem tibi conquerebatur? Suntne amantis ac dolor pœnæque quia amatus volavit? Omnes dies et omnes noctes, omnia infamia; nihi, et vita et cupido, meliores eius animam! Taliter intra muros huius carceris, qui cor est, non me oblivisci expecto. Sint hæc verba præbentur vox vacuæ dietæ ubi in vita moriebar.
Vale.

K. FEBRALIS

lunes, 2 de febrero de 2015

Ubi Sunt?

VBI SVNT

E agora, oh amigos,
en ágora gorgonio
de gestos gastados
a la gesta agotada
so ganar, cual ganado,
gladiadora la honra,
amores gestores
de gastos y gustos
a todos temibles
por tantos deseables
nunca imparables
e sempre pueriles,
es ya agora l'hora
dixiosele al gaudo
lo que es menester
et en gorda ánfora
lo has de meter:
de Baco, placer,
de Iove, grandeza,
de Iuno, destreza,
e de Marte, poder;
mas e por aquestas
las tus virtudes,
e por tu cabeça,
ni tres céntimos
te han de ofrecer.
En el ágora de vicio
más ha de vender,
e amores comprar,
la injuria e la traición.

sábado, 8 de noviembre de 2014

La Nube


LA NUBE

Soy blanco de lágrimas que se aterran,
Vuelo blanco sin alas, sin familia, sin Fe.
El aire es mi casa, se estrella
Contra estrella que sin palabra se expresa
          –se escucha, se afirma, se crea;
          se niega, se afirma, se crea;
          se espera, se queda, se va...–
Soy ayer, soy presente, soy viajero
Perseguido por saeta de Apolo sin futuro
Entre [un] banco de peces libres
          –sí, ellos sí–
Que se esconden, se llaman, se unen,
Que se nutren, se calman y se miran;
Los veo blanco fácil a aquel banco
          –¡oh inocencia la mía, la suya, la vuestra!
Ellos, a lo lejos y abajo
[Y] yo, altivo aquí arriba.
Creen sin Dios. Vuelan sin alas
          –quienes se crean, se realizan y se esperanzan–
Y no veo que soy
          de sus lágrimas,
          de sus gritos,
          de su fuego y
          de su reclamo
Vapor inútil con todos los colores mas invisible y,
Mientras, ellos, pececillos de la pradera
Se saben reales y real es sus voces
Cantante a quienes, como yo,
Sin rumbo volamos creyendo que volamos
Mas soy [son, somos] presos del techo que es suelo al son del Cielo sin Dios...
¿Dónde está? - yazco entre caminos redondos
Pregunto a mí si se habrá perdido: ¿dónde está[s]? ¡DÓNDE ESTÁ[S]!
...
Y entonces el grito que es daga rompe el obscuro silencio:
¡Ellos, siempre, ellos han venido siendo
La vida, el futuro, la esperanza!
Dios no estaba arriba, pedante y orgulloso,
Está aquí, está abajo, con los de abajo.

martes, 21 de octubre de 2014

Caín Y Abel


CAÍN Y ABEL

Odio amarte
-tanto como- amo odiarte:
Indómita Fortuna
Aparea a Sol con Luna,
Diga así a hijo de Marte:
Seas tú en mí
       -sobre mí,
       cabe mí,
       bajo de mí,
       por mí,
       ante mí,
       de mí,
       hacia mí,
       desde mí...-
Mi mejor enemigo
Y peor amigo,
-dígaselo por otra forma-:
Hermano cuyo amor,
       De postrero zafiro sesgado,
Cuya daga se la clavo
       En mi amante corazón respirando su último halo
Contra su desnudo pecho mío
Y lleno así de amor el despecho vacío
De él: querido Yo reflejo, oblicuo;
Hasta verlo caerme Hecatombe
Para ti, desamorado dios Amor,
Sea la Ofrenda Suma de todos míos anhelos suyos.
A David y Josué, Abraham y Nicanor;
Oh, ¡qué magno númen!
       -David, David, David- 
Naciente en la muerte de quien si no mata no vive,
Tus cuatro ríos
       Afluentes de ambrosía,
       El zumo de prohibido fruto seco
            ¡Cuán infame presta letanía!
            Si el humo Holocausto de tu sexo
            En fuertes cenizas es mi propio
       O escarlata, quizá, de Moisés
       Que hasta Elíseo asido poseé;
       -ni siquiera lo sé tú-
Sí siempre son los mismos,
Indómitos, æternos, impertérritos
A dó exigido fue el tributo
De estocarte en mi propia linfa,
Drenar tu [el] corazón de mi blanca brea y,
       Hermano, humano hermano,
Tus ojos te ven llorosos,
Gimen acres con el furor de voz ajena
Que hondo cale en Dios, Omnipotente,
O que sus manos no más muevan mis músculos
Hasta cercenar cada filo de espíritu.
¡Oh David! Por ti me mato a él;
Eres gloria de Caín, fuiste vicio de Abel.

Ядэәј Ѣхфярщәбъ Ǝхрўтья

viernes, 17 de octubre de 2014

Genghis Khan


GENGHIS KHAN

Firme el fuego amasan
Las olas que avanzan
Sobre la brea, las rocas, la piel
Que caen del desierto lloviendo
Sobre los cielos que tiñen
Escarlata el zafiro, lumbrera
          aqueménida;
Ya no podrán más llorar
Otros ojos a los tuyos
Amada mía de coralinos dedos
[Que] tienes acariciantes, fino cristal
pulido es manto nacarado y que
encierra, tu alma, oh bella dama
          aqueménida;
Faltaremos vestales y esclavos
Tuyos en aquesta ajena tierra
Colorada quien se desola
       ‒se aleja,
       se pierde y
       se abandona;
       se deslumbra,
       se cae y
       se estremece‒
Mueve errante sus canteras
Y huyes sin hogar desnudada
Cabe los ríos rojos,
Samarcanda, sensual piel
Acastañada por sus aguas, tu
Sangre turquesa se baña y yo,
En Estigie, Hecatombre a ti, Venus
          aqueménida.

martes, 9 de septiembre de 2014

Begs And Omens (To Emil)


«BEGS AND OMENS»
[To Emil]

Sapphire of blue Aethers
          –amber forsaken, broken–,
     By God and all other Gods,
     With clouds and coal forged
     To glow and guide over odds,
     Filth by nacker soul, feathers;
     Sy sow, merged, carved
     Emerald raining in flows,
     Olivine as gault's woes
     Who's coral is skin heaven stolen.
Emil, you, in zircon nite
          –chosen one of Uran–
     Your loom knits and clips
     Souls fallen by disgrace, disregard,
     Of love not loved, never will it be.
O Emil, besiege in emeral light 
     The casting bulb of vessel crimson,
     For I've sinned with dole, no guide,
     Against Fortune and so on
     Wicked fate, ill omen, devour!
          Just coral lips and amber skin,
          And coal hair and zircon eyes
          And beauty in opal 'geist' within;
Emil, o Emil, why?
     May the High and Fallen have mercy
     As ain't no escape, your pure sight
     To Caucasus got me chained inside;
O Emil, free this numen of my.
Will you ever ask to be on your side?

lunes, 21 de julio de 2014

Para ...


PARA ...
[AEMILIAE]

Llorando Dios con azafrán,
Sobre eslora de tulipán
El Furor y quienes no están;
En flora de ópalo caerán –

De cobre zafirino así,
Llueves, en Septiembre llegas,
Cubre se aquélla, la hora en mí
Entre ardor de lino a ciegas –

Llueves tú vino, miel y pan
Sobre eslora de tulipán,
A estribor tus ojos -lirio
Despiden a Agosto frío:

Azufre de dulce estilo es
El Furor y quienes no están;
Diamante que azabache no es,
Es noche, Furor, es mi afán.

Miro que no miras a mí
Sólo solo al mozo yo vi,
Al albor de Ocaso lloví
Yerros, hieles, a un alhelí –

Son nombres que a cubierta van,
En flora de ópalo caerán;
Y el rubor de alma te envidio;
Te tienes, posees tu navío:

Zarpas sentado al æstío
Llorando Dios con azafrán,
Buscas perlas que allí no están
Pues son tú: Emilio, Emilio.

ОПОГРАФІЩЬƎН:
Яgъəм Ѣ. Ǝхрўтьəј